Mijn allereerste blog

Ik ben Heleen, en dit is mijn allereerste blog over mijn werk als edelsmid.

Ik wil jullie graag meenemen in mijn reis van het leren van dit prachtige ambacht. Het edelsmeden is voor mij een nieuwe wereld die ik nu al een tijdje aan het ontdekken ben.

Mijn schoonvader, die ik overigens nooit gekend heb, heeft in de laatste jaren van zijn leven de opleiding tot edelsmid in Schoonhoven gedaan. Helaas is hij veel te vroeg overleden. Mijn man heeft toen zijn complete atelier inboedel geërfd. Dat stond allemaal ongebruikt op zijn zolder toen ik hem in 2006 leerde kennen. Samen hebben we nog eens een keer een cursus edelsmeden gedaan op de Open Universiteit van Amsterdam, maar daar bleef het bij. Ik heb toen een broche gemaakt, die ik volgens mij nog ergens moet hebben. Ik kan me herinneren dat ik het toen maar knap lastig en ingewikkeld vond, dat edelsmeden. Wij verhuisden in 2010 en natuurlijk gingen ook al de edelsmidspullen mee. Die kregen weer een plekje op zolder en bleven onaangeroerd.

Pas na nog een verhuizing in 2018 en de bouw van een nieuwe garage enkele jaren later, brak het moment aan dat ik er iets mee ben gaan doen. De garage was ruim genoeg om een deel ervan in te richten als atelier. Ik ging op zoek naar een passende opleiding en vond die bij de Academie voor Edelsmeden. Vier jaar lang ben ik bijna elke donderdag naar Zeist gereisd om daar de kneepjes van het vak te leren. Ik begon optimistisch en dacht dat met mijn geduld en nauwkeurigheid dit een goed ambacht voor mij zou zijn. Maar jeetje, wat werd ik op de proef gesteld. Voornamelijk door mijn eigen onzekerheid. Nu achteraf kan ik zeggen dat ik eigenlijk veel eerder optimaler gebruik had moeten maken van mijn atelier, maar mijn onzekerheid weerhield mij daarvan. Eigenlijk was het zo’n typisch kip en ei verhaal. Door mijn onzekerheid voelde ik weerstand om in mijn eigen atelier te gaan werken, terwijl ik juist die uren en oefening nodig had om de onzekerheid minder te laten worden.

Het was een zomeropdracht voor de opleiding in 2024 die daarin een eerste verandering bracht. Het feit dat we geheel zelfstandig een sieraad moesten opleveren aan het einde van de zomer, doorbrak de cirkel van onzekerheid. Niet dat alles vanaf dat moment opeens perfect ging, maar ik durfde meer en was meer in mijn atelier te vinden. Ik ging mijn eerste eigen sieraden maken, verkocht er eentje en kreeg mijn allereerste opdracht. Langzaam groeide de overtuiging in mij dat ik dit kan. Mijn zelfvertrouwen nam toe. Inmiddels ben ik wekelijks enkele dagen in mijn atelier te vinden. Heerlijk vind ik het daar nu.

De allereerste opdracht was direct een heel bijzondere. Een dierbare vriend overleed begin dit jaar onverwachts. Zijn vrouw vroeg mij of ik van zijn trouwring een hanger wilde maken. Omdat ik al meer dan veertig jaar bevriend met hen ben, voelde het heel speciaal om dit te mogen doen. En spannend. Want als ik eenmaal de vlam op een sieraad heb gezet om het te smelten, is het voor altijd verdwenen. En deze ring had bijna 58 jaar om zijn vinger gezeten. Maar het ging allemaal goed en ze is heel blij met de hanger die ik gemaakt heb. Een opdracht om nooit te vergeten.